Εισαγωγή στη Γενέθλια Αστρολογία 3: Η ιδιοσυγκρασία και τα 4 στοιχεία του Κόσμου

Ένα ακόμη σημαντικό εργαλείο της Πραγματικής Αστρολογίας: η ιδιοσυγκρασία, το ύφασμα που δεν αλλάζει.  Ένα απλό και διασκεδαστικό κείμενο σε μορφή διαλόγου για την καλύτερη κατανόηση των αρχών της Γενέθλιας Αστρολογίας από τον John Frawley με την άδειά του μεταφρασμένο στα ελληνικά. [Conversations on Natal -3]

 

Τι είναι ιδιοσυγκρασία;

«Όταν άρχισες να διαβάζεις αστρολογία, αγαπητό μου παιδί, νομίζω ότι άρχισες με βιβλία αστρολογίας που αναφέρονται με τη θέση του Ήλιου στα ζώδια. Σωστά;»

― Ναι, θείε.

― Και ποιο ήταν το επόμενο βήμα;

Προσπάθησα να θυμηθώ. «Βιβλία που έλεγαν για πλανήτες, υποθέτω. Ξέρεις ‘ο Άρης στον Ζυγό σημαίνει αυτό’ και ‘η Αφροδίτη τετράγωνο με τον Κρόνο σημαίνει εκείνο’ –τα βασικά».

Γέλασε, δυνατά και παρατεταμένα, έτσι που κοκκίνησε και έτρεξαν δάκρυα από τα μάτια του. «Καλό μου…», πήρε μια βαθιά ανάσα για να ανακτήσει τον έλεγχό του. «…Θεωρείς όλα αυτά ‘βασικά’; Ευτυχώς που δεν ξεκίνησες με κάτι προχωρημένο». Ξανάρχισε να γελάει.

«Εντάξει, ξέρω ότι αυτός είναι ο συνηθισμένος τρόπος προσέγγισης της αστρολογίας. Αλλά είναι τελείως λανθασμένο ξεκίνημα. Βλέπεις τώρα αυτό το υπέροχο κέικ της θείας σου;» Το έβλεπα και τον ήξερα καλά. Η φιλοσοφική του ερώτηση δεν αφορούσε μόνο εμένα. Σηκώθηκα και του έφερα ένα κομμάτι κέικ.

Το έβαλε μπροστά μου, δείχνοντάς μου το γλάσο. «Αυτό, αγόρι μου, είναι το ισοδύναμο ‘ο Άρης στον Ζυγό σημαίνει αυτό’. Κι αυτό, -μου έδειξε το ομοίωμα ενός χιονάνθρωπου επάνω στο γλάσο- είναι ‘η Αφροδίτη σε τετράγωνο με τον Κρόνο σημαίνει εκείνο’. Λοιπόν το γλάσο της θείας σου είναι πολύ νόστιμο, μμμ… πολύ καλό πράγματι –η θεία σου ξεπέρασε τον εαυτό της. Κι αυτός ο χιονάνθρωπος προσθέτει σαν γιορτινό εφέ. Αλλά κοίτα το κέικ κάτω από όλα αυτά. Δεν νομίζεις ότι θα έπρεπε να του δώσεις μεγαλύτερη σημασία;» Άρχισε να το κάνει μεγάλη ευχαρίστηση.

«Έχει αλεύρι και ζάχαρη και αυγά, πολλά αυγά και ξερά φρούτα όλων των ειδών και μπύρα guiness και κονιάκ και όλα τα καλά αυτό το κέικ. Χωρίς όλα αυτά τι θα ήταν το γλάσο; Μια ζαχαρένια μπουκιά». Συμφώνησα κουνώντας το κεφάλι. «Μπορείς να πεις ότι το κέικ είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο το γλάσο αποκτά τη σημασία του. Αν δεν υπάρχει κέικ, δεν έχει νόημα το γλάσο. Το ίδιο συμβαίνει και με τη γενέθλια αστρολογία».

― Μου λες για το εξωτερικό πλαίσιο, θείε. Θα μου μιλήσεις και για εσωτερικό πλαίσιο;

― Ακριβώς. Πρέπει να αρχίσουμε να αναλογιζόμαστε το κέικ πριν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε το γλάσο. Μόλις γνωρίσουμε το κέικ, αποκτά το γλάσο νόημα. Δεν θα βάζαμε ποτέ ένα τέτοιο γλάσο επάνω σε ένα μπαμπά με ρούμι ή ένα εκλαίρ με σοκολάτα, έτσι δεν είναι;

Αναρωτιόμουν πότε θα λέγαμε πάλι για αστρολογία, αντί να σχολιάζουμε το κέικ της θείας όλο το υπόλοιπο βράδυ. «Μου δίνεις το στιλό, αγαπητό μου παιδί;» Πήρε μια χαρτοπετσέτα και σχεδίασε πάνω σ’ αυτήν. «Το διάβασμα του ωροσκοπίου είναι σαν πυραμίδα, χτισμένη σε επίπεδα. Όπως θα έχεις διαπιστώσει, η συνηθισμένη προσέγγιση στη γενέθλια αστρολογία στο σύγχρονο κόσμο -όταν παίρνεις ένα σχετικό βιβλίο, και διαβάζεις πόσο φανταστικός είσαι και γιατί-, είναι να αρχίζεις από την κορυφή της πυραμίδας. Είναι σαν να αρχίζεις με τον μικρό ζαχαρένιο χιονάνθρωπο. Θα είχε πολύ περισσότερο νόημα να αρχίσεις από κάτω, γιατί αυτό που είναι στην κορυφή δεν μπορείς να το κατανοήσεις χωρίς να ξέρεις τι υπάρχει από κάτω».

»Κάθε επίπεδο της πυραμίδας παρέχει ένα πλαίσιο, μέσα στο οποίο, κάθε επίπεδο επάνω από αυτό θα μπορέσει να γίνει αντιληπτό. Κάθε επίπεδο της πυραμίδας διευρύνει και κάνει πιο ακριβές αυτό που έχουμε μάθει, από τα επίπεδα που βρίσκονται από κάτω. Και βλέπεις είναι μια πυραμίδα, όχι κάποια μοντέρνα καλλιτεχνική κατασκευή. Το επάνω μέρος είναι ακριβώς επάνω στο αποκάτω, δεν ακουμπά μόνο στη μια του πλευρά ή ίπταται στο χώρο κάπου, αποκομμένο από οτιδήποτε άλλο. Αυτό γιατί το πρόσωπο είναι συμπαγές, είναι ένα, κι επομένως τα κομμάτια του ταιριάζουν απόλυτα, αν και όχι συνήθως αρμονικά».

Έπρεπε να δεχτώ ότι η πυραμίδα του είχε νόημα, αν και είχα το στενόχωρο αίσθημα ότι αυτή η εργασία, από κάτω προς τα επάνω, θα χρειαζόταν πολλή δουλειά για να φτάσω στην κορυφή, όπου θα βρίσκονταν τα ενδιαφέροντα στοιχεία του εαυτού μου, αυτά που εκτιμούσα ιδιαίτερα.

― Το πρώτο επίπεδο της πυραμίδας με το οποίο θα ασχοληθούμε είναι εκείνο της ιδιοσυγκρασίας. Υπάρχουν επίπεδα κάτω από αυτό, επίπεδα που δεν σχεδίασα –η βάση αν θες- αλλά δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε μ’ αυτά. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε στον πελάτη ότι είναι ένα θερμόαιμο δίποδο. Αυτή είναι μια εξαιρετικά σημαντική πληροφορία, αλλά, αν έχει αμφιβολία γι’ αυτό, η αστρολογική συνεδρία δεν είναι σίγουρα αυτό που χρειάζεται. Επομένως μπορούμε να θεωρήσουμε αυτά τα χαμηλότερα επίπεδα ως δεδομένα.

Η βάση της εξέτασης του ωροσκοπίου είναι η ιδιοσυγκρασία.

»Κι αυτό γιατί η ιδιοσυγκρασία είναι η βάση γι’ αυτό που είμαστε. Είναι σαν το ύφασμα από το οποίο το ρούχο που φοράμε είναι φτιαγμένο.

»Σκέψου: αν αγοράσεις ένα ρούχο θα είναι φτιαγμένο από κάποιο συγκεκριμένο ύφασμα. Το ύφασμα δεν θα αλλάξει ποτέ. Μπορείς να το αλλάξεις κάπως, να το κοντύνεις ή να το φαρδύνεις, να το βάψεις με διαφορετικό χρώμα. Αλλά αν είναι μετάξι, θα παραμείνει μετάξι, αν είναι μαλλί, μαλλί. Κι αν είναι μαλλί και το ξηλώσεις και το ξαναπλέξεις, πάλι μαλλί θα είναι. Έτσι είναι και η ιδιοσυγκρασία. Είμαστε κολλημένοι σ’ αυτήν. Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για την αλλάξουμε ριζικά. Μπορεί να την τροποποιήσουμε ή να την απαλύνουμε με τον καιρό, μπορούμε να μάθουμε να ζούμε με αυτήν, αλλά δεν μπορούμε να την αλλάξουμε. Για παράδειγμα, όλες οι ιδιοσυγκρασίες βαθμιαία μετριάζονται, γιατί αυτό είναι η φυσική εξέλιξη της ζωής, να μετριάζεται όσο προχωρά η ζωή. Το γήρας είναι κρύο, αφού το κυβερνά ο Κρόνος. Αλλά αυτό δεν αλλάζει την ιδιοσυγκρασία στην ουσία της. Μια πύρινη ιδιοσυγκρασία δεν θα γίνει γήινη, θα εξελιχθεί σε ένα πιο ήπιο είδος φωτιάς.

»Αλλά προσπέρασα πράγματα. Σου είπα ότι θα αρχίσουμε από την αρχή, κι έτσι πρέπει να εξηγήσω πράγματα από την αρχή». Άρχισε να σχεδιάζει πάλι στη χαρτοπετσέτα. «Με την ιδιοσυγκρασία πηγαίνουμε πολύ πίσω στα δομικά υλικά της Δημιουργίας: το ζεστό, το κρύο, το υγρό και το ξηρό, από τα οποία κι εμείς και οτιδήποτε άλλο στον δημιουργημένο κόσμο είναι φτιαγμένο. Η Δημιουργία ξεκίνησε με την αρχική ρήση: ‘Γεννηθήτω φως’. Αυτό ασφαλώς ήταν ζεστό και ξηρό. Αλλά καθώς αυτή η δημιουργική ώθηση απομακρύνεται από το Θείο, απομακρύνεται, με την γενική έννοια, γίνεται πιο κρύα. Γίνεται κρύα κι επομένως κρύα και ξηρή, που είναι η ύλη. Θυμήσου τι μας δείχνει ο Δάντης. Στο κέντρο της κόλασης, που είναι στα βάθη της Δημιουργίας, τόσο μακριά όσο μπορεί να είναι από το Θείο, επικρατεί απόλυτο κρύο. Ο Σατανάς βρίσκεται εκεί, εγκλωβισμένος στον πάγο, καθόλου καυτό τσίλι, όπως νομίζουμε ότι είναι ο Διάβολος.

»Έτσι, έχουμε το ζεστό/ξηρό που είναι η φωτιά και το κρύο/ξηρό που είναι η γη. Αλλά η ζέστη του Θείου εξακολουθεί να ακτινοβολεί επάνω στην κρύα/ξηρή γη. Η κρύα/ξηρή ύλη δεν δημιουργήθηκε απλά και εγκαταλείφθηκε στην τύχη της! Αυτή η ζεστασιά βγάζει την υγρασία από την ξηρότητα, κι έτσι έχουμε το κρύο/υγρό, το στοιχείο του νερού. Θυμήσου την έκκληση του Άμλετ

‘Ω, να γινόταν ακόμη αυτή η τόσο συμπαγής σάρκα να λιώσει,
να ξεπαγώσει και να γίνει δροσιά’

Γι’ αυτό το πράγμα μιλάει. Όταν εξηγούσαν οι αρχαίοι τον τρόπο που η υγρασία παράγεται από το κρύο/ξηρό, επαναλάμβαναν την εικόνα αυτή, ότι παίρνεις κάτι κρύο και ξηρό και το αφήνεις έξω τη νύχτα. Το πρωί το βρίσκεις καλυμμένο με δροσιά. Υποθέτω ότι αυτή η εξήγηση ήταν πειστική τότε, όπως και τώρα». Όφειλα να συμφωνήσω.

«Αρχικά, η υγρασία που εναποτίθεται στο κρύο/ξηρό πράγμα, δεν φτιάχνεται μόνη της αλλά από τον αέρα. Είναι κάτι προφανές. Είναι κάτι διαφορετικό από το να παρατηρείς ένα ξύλο να πιάνει φωτιά, οπότε εύκολα μπορείς να πιστέψεις ότι η φωτιά βρίσκεται μέσα στο ξύλο και ξαφνικά εμφανίζεται. Η πραγματική εξήγηση είναι μάλλον πιο ενδιαφέρουσα. Το υδάτινο στοχείο έχει να κάνει με την επιθυμία. Μην στενοχωριέσαι. Θα το εξηγήσω αμέσως. Απλώς πάρ’ το σαν δεδομένο τώρα. Η ακτινοβολία του Θείου αντικρύζει από ψηλά το κρύο/ξηρό, σε όλη του την υλική αδράνεια. Κι αυτό δημιουργεί το ύδωρ της επιθυμίας, την επιθυμία να κινηθεί αυτή η αδρανής ύλη πίσω και να επιστρέψει στο Θείο».

― Νομίζω πως ξέρω, θείε! Είναι σαν αυτό που άκουσα στην εκκλησία να προσευχόμαστε για την επιθυμία της προσευχής.

― Πράγματι. Αυτή η επιθυμία γεννιέται από τον Θεό. Πολύ κατάλληλη συζήτηση για τα Χριστούγεννα, τη μεγάλη στιγμή που το Θείο κατέρχεται στην αδρανή ύλη.

»Παρόλα αυτά, αυτή δεν είναι η στιγμή για μια μακριά συζήτηση κοσμολογίας. Βιάζεσαι να μάθεις πώς διαβάζουμε ένα ωροσκόπιο». Ανακουφίστηκα που το θυμόταν. «Τελικά έχουμε τη ζεστασιά της θείας ακτινοβολίας που συνεχίζει να λάμπει επάνω στο κρύο/ξηρό. Αυτή λοιπόν το μετατρέπει σε ζεστό/υγρό. Γίνεται λοιπόν αέρας και ανεβαίνει προς τον ουρανό».

― Όπως ο κύκλος του νερού, όταν η ζέστη του Ήλιου ανεβάζει το νερό στον ουρανό μετατρέποντάς το σε αέρα.

― Ακριβώς. Έτσι έχουμε τώρα 4 στοιχεία: φωτιά, γη, νερό και αέρα. Όλοι είμαστε φτιαγμένοι από αυτά. Αλλά βλέπεις και από το μαγείρεμα της θείας σου. Μπορεί παίρνοντας τέσσερα υλικά – αλεύρι, αυγά, βούτυρο και ζάχαρη να φτιάξει πολλά διαφορετικά πράγματα από αυτά. Το τι θα βγει από το φούρνο εξαρτάται από την αναλογία των υλικών και τη σειρά με την οποία μπήκαν στο μπολ. Με το ίδιο τρόπο, αυτά τα τέσσερα υλικά αναμειγνύονται με διαφορετικούς τρόπους και παράγουν διαδορετικά είδη ανθρώπων.

»Ιδιοσυγκρασία σημαίνει στην κυριολεξία, μείγμα. Η ιδιοσυγκρασία ενός ανθρώπου είναι το είδος του μείγματος των στοιχείων που έχει. Είμαστε κατά κύριο λόγο γη, αέρας, φωτιά, νερό».

― Ώστε, χωρίζουμε την ανθρωπότητα σε τέσσερις τύπους;

― Βασικά ναι, αν και στην πράξη είναι λίγο πιο πολύπλοκο το θέμα. Πολλοί άνθρωποι δεν ταιριάζουν μόνο σε έναν τύπο, αλλά συνδυάζουν δύο. Έχουμε τέσσερις τύπους ανθρώπων, χρειαζόμαστε μόνο τέσσερις τύπους ανθρώπων για να σχηματίσουμε την κοινωνία. Χρειαζόμαστε κάποιους πολεμιστές, τους άνθρωπους της φωτιάς και της δράσης – το χολερικό στοιχείο. Αυτοί είναι που πραγματικά κάνουν πράγματα. Διώχνουν τους εχθρούς και ξανακτίζουν τη γέφυρα που έχει ανατιναχτεί.

»Χρειαζόμαστε μερικούς γραφείς. Αυτοί είναι οι τύποι του αέρα, οι αιματώδεις τύποι. Είναι αυτοί που γράφουν τα βιβλία, υπολογίζουν τους φόρους, εκδίδουν τα εισιτήρια στο πάρκινγκ. Και το πιο σπουδαίο λένε στους πολεμιστές τι να κάνουν και τους εμποδίζουν να προκαλούν ταραχές από μόνοι τους.

― Άρα είναι οι ευφυείς;

― Καθόλου. Είναι εκείνοι που νομίζουν ότι είναι ευφυείς. Δεν είπα ότι οι αιματώδεις είναι ευφυέστεροι από οποιονδήποτε άλλον. Είπα ότι πλησιάζουν τη ζωή μέσα από τη λογική. Αυτή η λογική μπορεί να λειτουργεί ή να μην λειτουργεί σωστά. Αλλά εάν μεταξύ τους βρίσκονται οι ευφυέστεροι των στοχαστών, επίσης μεταξύ τους βρίσκονται και οι βαρετότατοι γραφειοκράτες.

»Μετά χρειαζόμαστε αγρότες, γιατί οι άνθρωποι πρέπει να φάνε. Είναι οι γήινοι, μελαγχολικοί τύποι. Το στοιχείο τους είναι να έχουν, να κρατούν.

― Είναι δυστυχισμένοι;

― Όχι! Η λέξη μελαγχολικός έχει αλλάξει νόημα. Περιμένουμε οι μελαγχολικοί να είναι σοβαροί, αλλά μόνο γιατί δεν παίρνουν από αστεία, αλλά δεν είναι αναγκαστικά δυστυχείς. Σκέψου πώς περιγράφουν τους ανθρώπους με τον Ήλιο στον Ταύρο και δεν θα είσαι πολύ μακριά.

»Μετά χρειαζόμαστε κάποιους σκλάβους, να κάνουν ό,τι κανείς άλλος δεν θέλει να κάνει. Εδώ βρίσκεται το στοιχείο του νερού, οι φλεγματικοί τύποι, αυτοί που κυβερνιούνται από τις επιθυμίες τους. Η ιδέα είναι ότι, όταν κυβερνιέσαι από τις επιθυμίες σου, δεν μπορεί παρά να σε κυβερνούν άλλοι.

― Έχει σχέση με τη σημερινή εποχή αυτή η ιδέα, θείε; Γιατί δεν μπορούμε να πούμε σήμερα ότι οι άνθρωποι είναι σκλάβοι.

― Δεν έχουν αλλάξει τα πράγματα τόσο πολύ. Γι’ αυτό έχουμε διαφημιστικά στην τηλεόραση. Ακούει ο σκλάβος ‘χρειάζεστε καινούργιο καναπέ για να τρώτε εκεί το υπερμέγεθες μπέργκερ σας!’ και πετάγεται και τρέχει στο μαγαζί με τους καναπέδες.

― Εάν είναι σκλάβοι, τότε, οι φλεγματικοί τύποι θα πρέπει να εργάζονται σκληρά.

― Καθόλου! Οι φλεγματικοί τύποι είναι γενικά αδρανείς, οκνηροί και τους λείπει ενέργεια. Συχνά αυτό ξαφνιάζει τους ανθρώπους. Όπως κι εσύ, νομίζουν ότι με το να είναι σκλάβοι, δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυτό. Το πρόβλημα αυτό έχει σχέση με το ότι δεν είμαστε εξοικειωμένοι στη σημερινή εποχή με την ιδέα του σκλάβου. Σκεφτόμαστε ότι σκλάβος σημαίνει κάποιος που κοπιάζει σκληρά κάτω από τον καυτό ήλιο. Αλλά ο Αριστοτέλης, που έβλεπε σκλάβους κάθε μέρα γύρω του, μας λέει ότι σ’ ένα καλά οργανωμένο νοικοκυριό, οι σκλάβοι κάνουν τα λιγότερα απ’ όλους. Όλοι οι άλλοι έχουν το πρόγραμμά τους: οι αιματώδεις τριγυρίζουν σκεπτόμενοι και ασχολούνται με την αλληλογραφία, οι χολερικοί ξαναβάφουν το μπάνιο και τοποθετούν ράφια. Στο μεταξύ οι σκλάβοι είναι αραγμένοι καπνίζοντας και παίζοντας χαρτιά, μέχρι που κάποιος τους σπρώχνει να κάνουν και καμιά δουλειά.

― Όπως οι εργάτες που η μαμά μου είχε πάρει για να ξαναστρώσουν το διάδρομο στην αυλή.

― Πολύ πιθανό. Βλέπεις το να σε κυβερνούν οι επιθυμίες και να μην κάνεις τίποτε, δεν είναι πράγματα ασύμβατα. Να θυμάσαι ότι οι φλεγματικοί είναι τύποι του νερού. Όπως το νερό παίρνει το σχήμα όποιου δοχείου το περιέχει, έτσι και οι φλεγματικοί παίρνουν το σχήμα του καναπέ στον οποίο κάθονται. Στον αιματώδη αρέσει να σκέφτεται, στον χολερικό να πράττει, στον μελαγχολικό να έχει και να κατέχει, στον φλεγματικό να αισθάνεται. Οι φλεγματικοί προσεγγίζουν τη ζωή μέσω των αισθημάτων τους. Για να είμαστε ακριβείς, εκείνο που ψάχνουν οι φλεγματικοί είναι η έκσταση με την κυριολεκτική έννοια της λέξης: να βρίσκονται έξω από τον εαυτό τους. [ΣτΜ. έκ-σταση, από το Λεξικό του Τριανταφυλλίδη …2. η παθητική κατάσταση στην οποία περιέρχεται το πνεύμα, όταν απορροφάται πλήρως από μια μόνο ισχυρή εντύπωση (θαυμασμού, κατάπληξης κτλ.) ή μια μόνο σκέψη.] Στην καθημερινή ζωή, το συναίσθημα είναι περισσότερο οικείο, πραγματικό, όσο το πλησιάζουμε, έτσι και εξηγείται η λαχτάρα για να αισθάνεται κανείς.

― Αν νιώθεις καλά κάν’ το…

― Ναι. Και κυρίως το αντίθετό του: αν δεν νιώθεις καλά, γιατί να μπεις στον κόπο; Από εκεί η οκνηρία και η έλλειψη ενέργειας.

Η εικόνα ενός καρτούν ήρθε στο μυαλό μου. «Έχεις δει το Βιβλίο της Ζούγκλας του Ντίσνεϊ, θείε;»

«Βεβαίως. Πολλές φορές». Νόμισα πως ήταν έτοιμος να τραγουδήσει, αλλά ένα βλέμμα ‘μην τολμήσεις’ από την θεία μου τον σταμάτησε.

― Ο Μπαλού, ο αρκούδος, μοιάζει φλεγματικός τύπος.

― Πολύ καλά! Ναι, το ’πιασες τέλεια το νόημα. Είναι μια θαυμάσια απεικόνιση της φλεγματικής ιδιοσυγκρασίας.

― Αλλά εάν οι φλεγματικοί τύποι είναι σκλάβοι, πρέπει να είναι στον πάτο του σωρού. Υπάρχει κάποια ιεραρχία ανάμεσα στους τύπους της ιδιοσυγκρασίας;

― Δύσκολη ερώτηση. Και ναι και όχι. Σκέψου, για παράδειγμα τις κάστες. Δεν ξέρω πόσο αληθεύει αυτό, αλλά ο μύθος λέει ότι κάποτε οι κάστες δεν ήταν κληρονομικό σύστημα. Ναι, ο αστρολόγος -που τα ήξερε όλα- κοίταγε το ωροσκόπιο του νεογέννητου και έβλεπε ποια θα ήταν η στάση του στη ζωή. Είναι κατάλληλος για το ναό ή το στρατό ή να τον στείλουμε να καθαρίζει τους υπονόμους; Αυτό έχει νόημα με την έννοια ότι, αν έχεις ένα τετράγωνο καρφί, πρέπει να βρεις μια τετράγωνη τρύπα να το βάλεις. Και ναι, υπάρχει ιεραρχία εδώ, με τους αιματώδεις στην κορυφή και τους φλεγματικούς στον πάτο. Μάντεψε ποιος τα έγραψε αυτά!

― Οι αιματώδεις, θείε.

― Πράγματι. Αλλά υπάρχει πρόβλημα εδώ: η ιδιοσυγκρασία δεν είναι κληρονομική. Πανικός… ο κος Αιματώδης και η κα Αιματώδης μπορεί να έχουν ένα φλεγματικό παιδί! Οι βραχμάνοι (ινδουϊστές αριστοκράτες) εξαιρέθηκαν από το να βάλουν το παιδί τους να καθαρίζει τους υπονόμους και έλυσαν το πρόβλημα κάνοντας το σύστημα κληρονομικό, καταστρέφοντας όμως το αρχικό του νόημα.

»Ο λόγος για τον οποίο οι φλεγματικοί είναι στον πάτο του σωρού, είναι γιατί είναι νερό, όπως ο ωκεανός. Οδηγήμενοι από τις επιθυμίες, χτυπιούνται γύρω με αταξία, κύματα προς κάθε κατεύθυνση, κι έτσι δεν πάνε πουθενά. Η προσπάθεια να οδηγήσεις ένα φλεγματικό στον Θεό μοιάζει έργο αδύνατο.

― Το καταλαβαίνω αυτό. Αλλά είπες ‘και ναι και όχι’. Ποιο είναι το πρόβλημα εδώ;

― Το πρόβλημα είναι ότι αυτή είναι η ζωή σύμφωνα με τους αιματώδεις τύπους. Ότι και να νομίζουν οι ίδιοι, δεν έχουν το μονοπώλιο στην ηθική. Όποτε βρεθείς μπροστά σε τέτοιους αυστηρούς κανόνες, με εξαιρέσεις, διαχωρισμούς σε χειρότερους και καλύτερους, να βάζεις στοίχημα ότι κάπου, μυστικά κρύβεται ένας αιματώδης. Κοίτα τους θεοσοφιστές αστρολόγους… με τις τόσο αποκρουστικές ιδέες για ‘εξελιγμένες’ και ‘μη εξελιγμένες’ ψυχές. Ναι, φαίνεται αληθοφανές αυτό το επιχείρημα. Βεβαίως, γιατί το παρουσίασαν αιματώδεις τύποι. Είναι η δουλειά τους να παρουσιάζουν αληθοφανή επιχειρήματα.

»Αλλά υπάρχει ένας υψηλότερα ιστάμενος νόμος. Θυμήσου: ‘Μακάριοι οι διψώντες και οι πεινώντες την δικαιοσύνην…’ Αυτοί που πεινούν και διψούν, τι κάνουν;

― Υποθέτω ότι επιθυμούν, θείε.

― Ακριβώς. Είναι ευλογημένοι οι φλεγματικοί τύποι! Είναι ευλογημένοι όσοι γνωρίζουν την επιθυμία. Όλο κι όλο αυτό που χρειάζονται είναι να βάλουν σε σωστό κανάλι τις επιθυμίες τους. Όπως η Σαμαρείτισσα. Γεμάτη επιθυμίες, είχε πέντε συζύγους και δανείστηκε τον σύζυγο μιας άλλης. Στη ζέστη του μεσημεριάτικου ήλιου ήρθε στο πηγάδι για να σύρει νερό. Με λίγες κουβέντες ο Ιησούς στρέφει τις επιθυμίες της σε άλλη κατεύθυνση. Ό,τι και να λένε οι αιματώδεις, οι φλεγματικοί είναι τόσο κοντά στο Θεό, όσο οποιοσδήποτε από μας.

»Κάθε ιδιοσυγκρασία έχει το δικό της δρόμο προς το Θεό. Οι αιματώδεις θέλουν την γνώση, οι χολερικοί…

― Την πράξη, τον διέκοψα.

― Οι μελαγχολικοί ακολουθούν το μονοπάτι της περισυλλογής. Οι φλεγματικοί της επιθυμίας. Θυμήσου τους μακαρισμούς και τα ‘αλίμονο’ του Λουκά: υπάρχει ένας για κάθε ιδιοσυγκρασία. Δώσε μου τη Βίβλο από το τραπεζάκι.

Του την έδωσα και διάβασε: «Αλίμονο σε εσάς που είστε πλούσιοι… Ποιοι είναι αυτοί;»

― Οι μελαγχολικοί που τους αρέσει να έχουν και να κατέχουν.

― Αλλά ‘μακάριοι εσείς που είστε φτωχοί’ Οι μελαγχολικοί που δεν είναι ευχαριστημένοι με το να έχουν και να κατέχουν πράγματα αυτού του κόσμου. Δική τους ‘είναι η Βασιλεία του Θεού’. Και μετά ‘ευτυχισμένοι είστε όσοι τώρα πεινάτε…’

― Οι φλεγματικοί, θείε.

― Ναι, ‘γιατί θα χορτάσετε…’ Αλλά ‘αλίμονο σε εσάς που είστε χορτάτοι τώρα’, που είναι χορτασμένες οι επιθυμίες σας… Και ‘αλίμονο όσοι γελάτε τώρα…’

― Αυτοί πρέπει να είναι οι αιματώδεις.

― Ναι, που συνήθως απεικονίζονται γαλήνιοι και ξέγνοιαστοι. ‘Ευτυχισμένοι όσοι τώρα κλαίτε’. Οι αιματώδεις που δεν βρίσκουν τα πάντα εδώ στη Γη. Και μετά ‘Ευτυχισμένοι όταν οι άνθρωποι σας μισήσουν’.

― Αγώνας και διαμάχη, οι χολερικοί.

― Ναι. ‘Αλίμονο αν λένε καλά λόγια για σας τώρα’. Έπαινος, αυτό που λαχταρά ο πολεμιστής. Βλέπεις ότι υπάρχει μια υπόσχεση και μια προειδοποίηση για όλους μας.

― Είναι φανερό ότι αυτός ο διαχωρισμός σε ιδιοσυγκρασίες είναι πραγματικά σημαντικός. Δεν είναι κάτι που υφίσταται μόνο σαν αστρολογική τεχνική.

― Όχι. Ό,τι κοιτάμε είναι καθαρά ο αστρολογικός τρόπος να δούμε κάτι που είναι βασικό για τη δομή του ανθρώπινου είδους. Καθώς είναι Χριστούγεννα μπορούμε να ξεκινήσουμε με ένα θέμα από τη Βίβλο. Γιατί έχουμε τέσσερα ευαγγέλια;

― Ω! Ένα για κάθε ιδιοσυγκρασία;

― Ακριβώς. Πρόκειται για την ίδια ιστορία. Θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ότι αν την λέγαμε μια φορά θα ήταν αρκετό. Αλλά αν η ιδέα είναι να μεταδώσουμε την ιστορία σε όλους τους τύπους των ανθρώπων με τρόπους που θα καταλάβαιναν, έχει νόημα να έχουμε τέσσερις διαφορετικές εκδοχές. Έτσι έχουμε ένα γήινο ευαγγέλιο, ένα της φωτιάς, ένα του αέρα και ένα του νερού. Ποιο θα ήταν το συντομότερο;

― Της φωτιάς υποθέτω.

― Βεβαίως. Αυτοί οι χολερικοί τύποι θέλουν φύγουν για να κάνουν πράγματα. Δεν έχουν χρόνο να κάθονται και να ακούνε ευαγγέλια. Το ευαγγέλιο για αυτούς είναι του ευαγγελιστή Μάρκου, του οποίου το σύμβολο είναι το λιοντάρι. Δεν υπάρχει πρόλογος. Πάμε κατευθείαν στη δράση, ακριβώς όπως θα ήθελαν οι χολερικοί. Δεν υπάρχει γέννηση εδώ. Πάμε κατευθείαν στη Βάπτιση του Ιησού. Όχι πολλά λόγια και εξηγήσεις. Μόνο μια ροή γεγονότων: αυτό, εκείνο, το επόμενο και μετά η Σταύρωση.

»Έτσι, έχουμε ακόμη τη γη, τον αέρα και το νερό. Ποιού το ευαγγέλιο αρχίζει με τις 42 γενιές;

― Πρέπει να είναι του αιματώδους τύπου, θείε, είπα γελώντας.

― Ναι είναι το αιματώδες, το ευαγγέλιο των γραφέων, γιατί μόνο οι γραφείς θα σκέφτονταν ότι κρατικά αρχεία 42 γενιών θα ήταν σημαντικό υλικό. Φαντάσου έναν χολερικό τύπο να κάθεται και να γράφει όλα αυτά! Αλλά ο συγγραφέας είναι ο ευαγγελιστής Ματθαίος, του οποίου σύμβολο είναι ο άνθρωπος, γιατί ο άνθρωπος είναι το όχημα της λογικής. Ο Ματθαίος ήταν φοροεισπράκτορας. Ο κος Αιματώδης Γραφειοκράτης. Είναι το μόνο ευαγγέλιο, όπου εμφανίζονται οι Μάγοι. Γιατί; Γιατί γράφει για αιματώδεις τύπους. ‘Α…’, θα σκέφτονταν, ‘κάποιοι σοφοί άνθρωποι είπαν ότι αυτός ο άνθρωπος είναι γιος του Θεού. Θα πρέπει να είναι αλήθεια!’ Συχνά το ευαγγέλιο αυτό ονομάζεται διδακτικό ευαγγέλιο, γεμάτο λόγια και εξηγήσεις. Όλα πολύ αιματώδους τύπου αυτά.

»Ποιο νομίζεις ότι είναι το μόνο ευαγγέλιο που αναφέρει τους βοσκούς;

― Έχουμε μόνο γη και νερό…Θα πρέπει να είναι το μελαγχολικού τύπου ευαγγέλιο – εκείνων που καλλιεργούν τη γη.

― Ναι, το Ευαγγέλιο του Λουκά, που σύμβολό του είναι ο ταύρος. Ο Λουκάς είναι γνωστός και ως ζωγράφος και βλέπουμε από το ευαγγέλιο του γιατί. Είναι πολύ παραστατικό, σαν μια σειρά από ζωγραφισμένα δίπτυχα. Μεγάλη σημασία στη σταθερότητα: ο Θεός ως φύλακας όλων των υποσχέσεων – σπουδαία αρετή για τους μελαγχολικούς τύπους.

»Κι έτσι μένει το ευαγγέλιο όπου το πρώτο μεγάλο συμβάν είναι το θαύμα του Ιησού με τις 6 λίθινες υδρίες που χωρούσαν η καθεμία 35-54 κιλά κρασιού.

― Το φλεγματικό ευαγγέλιο!

― Ναι. Και όλοι οι φλεγματικοί ορθώνουν τα αυτιά τους και λένε. ‘Μάλιστα, αυτός είναι ο δικός μου Θεός!’ Είναι το μόνο ευαγγέλιο που ο Ιησούς έπλυνε τα πόδια των μαθητών του. Και περισσότερο ακόμη βλέπουμε πως λειτουργεί η φλεγματική φύση. Όπως σου είπα, ο φλεγματικός τύπος αναζητά την έκσταση –να μένει έξω από τον εαυτό του. Να παρασύρονται, να σαγηνεύονται. Αυτό έχουμε στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, που σύμβολό του είναι ο αετός, που –όπως τον Γανυμήδη*- μας ανεβάζει από τη Γη στον Ουρανό. [*ΣτΜ. Ο Γανυμήδης ήταν ο τελειότερος των ανθρώπων γι’ αυτό και οι θεοί τον ανέβασαν στον ουρανό, να μοιράζεται μαζί τους το νέκταρ και την αμβροσία. Αποδίδουμε τη γνωστή παλαιότατη παραποίηση του μύθου στη γελοιότητα της άγνοιας.] Παρά την αυστηρή του λογική, το ευαγγέλιο του Ιωάννη είναι γραμμένο με τρόπο μυστικιστικό -αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το χαρακτηρισμό ‘μυστικιστικός’ που είναι μια πολύ κακοποιημένη λέξη.

«Ας κάνουμε μια απλή παρουσίαση. Πας στο γραφείο μου να φέρεις το συνοδευτικό λεξικό;» Σηκώθηκα. «Και καθώς πηγαίνεις…» Ξαναγέμισα το ποτήρι του.

Γύρισα με το Συνοδευτικό Λεξικό για τη Βίβλο Cruden’s. «Τώρα, για πες μου σε ποιο ευαγγέλιο νομίζεις ότι βρίσκουμε τις περισσότερες αναφορές τη λέξη νερό

― Στου Ιωάννη, ασφαλώς.

― Και σε ποιο τις λιγότερες;

― Της φωτιάς, του Μάρκου.

― Και στα άλλα δύο;

Αυτό με έκανε να σκεφτώ. Το νερό είναι κρύο και υγρό, έτσι η γη και ο αέρας έχουν το καθένα ένα από τα χαρακτηριστικά του νερού: η γη το κρύο και ο αέρας το υγρό. «Πρέπει να είναι περίπου ίδιες οι αναφορές…»

― Κοίτα στο βιβλίο τη λέξη νερό. Πόσες φορές αναφέρεται στο ευαγγέλιο του αέρα, του Ματθαίου.

Μέτρησα. «Έξι».

― Και στου Λουκά, το μελαγχολικό ευαγγέλιο;

― Πάλι έξι. Δίκιο είχα, είναι το ίδιο.

― Και στου Μάρκου;

― Μόνο τρεις. Μισές από ό,τι στους προηγούμενους.

― Και στου Ιωάννη;

― Δώδεκα! Όσες στης γης και του αέρα αθροιζόμενες και τέσσερις φορές περισσότερες απ’ όσες στο ευαγγέλιο της φωτιάς. Άφησα το βιβλίο κάτω. «Κι αυτό τι σημαίνει, ότι αυτοί που έγραψαν τα ευαγγέλια ήταν αστρολόγοι;»

«Καθόλου», γέλασε. «Η αστρολογία ασχολείται με τη δομή του κόσμου. Εάν η αστρολογία είναι αληθινή, οτιδήποτε αναφέρεται σε αυτήν τη δομή θα συμφωνεί με την αστρολογία. Αυτό θα συμβαίνει είτε το πρόσωπο που το κάνει ξέρει, είτε δεν ξέρει απολύτως τίποτε για την αστρολογία. Ας πάρουμε ένα άλλο παράδειγμα. Διάβασε μου από το Κατά Ιωάννην το 1.18».

«Θεόν ουδείς εώρακε πώποτε· ο μονογενής Υιός ο ων εις τον κόλπον του Πατρός, εκείνος εξηγήσατο». [Κανείς ποτέ δεν είδε τον Θεό· ο μονογενής Υιός Του, που είναι στην αγκαλιά του Πατέρα, Τον έκανε γνωστό.]

Αυτό μου χτύπησε ένα καμπανάκι. «Μα θείε, αυτό είναι καζίμι – στην καρδιά του Ήλιου».

― Κι έτσι είναι. Αυτό ακριβώς. Αλλά εάν ο συγγραφέας, σκόπιμα ή όχι χρησιμοποιεί έναν αστρολογικό όρο δεν έχει σημασία. Ο αστρολογικός όρος περιγράφει το ίδιο φαινόμενο που αναφέρει ο συγγραφέας κι αυτό είναι όλο. Όλη η δύναμη του Ήλιου διαχέεται μέσω του πλανήτη που βρίσκεται στην καρδιά του Ήλιου. Κι έτσι ο πλανήτης είναι εκπληκτικά ισχυρός, όπως ο Υιός του Θεού. Εάν ένας πλανήτης είναι στην καρδιά του Ήλιου, ο Ήλιος μπορεί να λειτουργήσει μόνο μέσω αυτού του πλανήτη, όπως το φως που λάμπει μέσα από ένα φίλτρο. Ο συγγραφέας του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, είτε χρησιμοποίησε έναν αστρολογικό όρο, είτε ανέσυρε τη φράση από τα κείμενα κάποιου αρχαίου αστρολόγου, επέλεξε αυτές τις συγκεκριμένες λέξεις για να περιγράψει το φαινόμενο του καζίμι. Αυτό και μόνο έχει σημασία.

Σταμάτησε για ένα λεπτό και με το δάχτυλο μάζεψε τα τελευταία ψίχουλα από το πιάτο του. «Κοίτα τώρα εδώ», συνέχισε δείχνοντας μια εσοχή στην άλλη άκρη του δωματίου. «Βλέπεις αυτήν την εικόνα; Η ιδιοσυγκρασία πάλι».

― Είναι Μπος, έτσι δεν είναι;

― Ναι, ο ‘Χριστός χλευαζόμενος’. Από ποιους χλευάζεται; Από τις τέσσερις ιδιοσυγκρασίες.

Ήταν τέσσερις, τους έβλεπα. Δεν ήταν όμως ξεκάθαρο ποιος παρίστανε ποιον. Συνέχισε. «Βλέπουμε αυτήν την εικόνα του Χριστού στον κόσμο, περιτριγυρισμένο από τους τέσσερις τύπους της ανθρωπότητας. Ή μπορούμε να το δούμε σαν το πνευματικό μέρος απειλητικά περικυκλωμένο από τους τέσσερις χυμούς, που βρίσκονται μέσα στον άνθρωπο. [ΣτΜ. Χυμοί είναι τα δομικά στοιχεία που αντιστοιχούν στη γη, τον αέρα, τη φωτιά και το νερό.] Κοίτα τον άνθρωπο επάνω αριστερά. Είναι ο αιματώδης τύπος. Κοίτα το βέλος στο καπέλο του. Το όπλο του είναι στο κεφάλι του, γιατί ο αιματώδης λειτουργεί με το μυαλό του. Να θυμάσαι ότι αυτό δεν σημαίνει ότι οι αιματώδεις είναι ευφυέστεροι άλλων. Βλέπω το σκύλο μου καθισμένο να σκέφτεται. Αυτό δεν σημαίνει ότι εφευρίσκει πολύπλοκες μηχανές ή επιλύει πολύπλοκα λογικά προβλήματα. Αλλά σκέφτεται. Αυτό κάνουν και οι αιματώδεις.

» Επάνω δεξιά έχουμε τον χολερικό τύπο. Είναι ιππότης. Βλέπεις τα φύλλα δρυός στο καπέλο του. Κοίτα και το κολάρο σκύλου στο λαιμό του. Είναι βίαιος, ναι, αλλά αυτό δείχνει συγχρόνως ότι οι χολερικοί τύποι πρέπει να οδηγούνται. Οι δύο ζεστές ιδιοσυγκρασίες –ζεστό/υγρό και ζεστό/ξηρό- είναι επάνω γιατί η ζέστη πάει ψηλά.

»Κάτω αριστερά, έχουμε το μελαγχολικό τύπο. Θέλει να έχει και να κρατά. Κοίτα πως κρατά το πουγκί του, καθώς επιπλήττει τον Χριστό.

»Μετά, κάτω δεξιά, είναι στο μέρος των σκλάβων, έχουμε τον παχουλό φλεγματικό, που θέλει να αισθάνεται, που κινείται προς υπεράσπιση του κυκεώνα των επιθυμιών του.

― Αλλά αυτός ο μελαγχολικός, θείε, δεν μου μοιάζει πολύ για αγρότης. Δεν είναι φτιαγμένος για τη σκληρή δουλειά στους αγρούς.

― Να θυμάσαι ότι συμπεριλαμβάνουμε ολόκληρη την ανθρωπότητα, όλα τα είδη των ανθρώπων, με αυτούς τους τέσσερις βασικούς τύπους. Κάθε απεικόνιση ενός τύπου περιλαμβάνει κάποια χαρακτηριστικά και αποκλείει άλλα. Ο Μπος πρέπει να πήρε τις εικόνες για τις ιδιοσυγκρασίες από κάποιο ιατρικό βιβλίο της εποχής του, οι εικόνες φαίνεται να έρχονται κατευθείαν από τον Γαληνό. Επειδή οι εικόνες προέρχονται από ιατρική πηγή, απεικονίζουν τους τύπους στα χειρότερά τους. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές εδώ με την απεικόνιση του μελαγχολικού και του φλεγματικού. Αυτός ο ακραία μελαγχολικός είναι τόσο επίμονος στο να έχει και να κατέχει, που δεν θα τρέφει ούτε τον εαυτό του σωστά, από το φόβο μην ξοδέψει ό,τι έχει στο πουγκί του.

― Δηλαδή δεν είναι όλοι οι μελαγχολικοί έτσι;

«Όχι, ούτε συμπεριφέρεται μ’ αυτόν τον ακραίο τρόπο!» γέλασε ο θείος. «Μα ούτε κάποιος μπορεί να είναι καθαρό δείγμα μιας ιδιοσυγκρασίας. Είναι σημαντικό να το θυμάσαι, γιατί θα διαβάσεις για διάφορους συνδυασμούς ιδιοσυγκρασιών, και θα σου φαίνεται πολλές φορές ότι στον ίδιο άνθρωπο η μία αντικρούει την άλλη. Μερικές φορές πράγματι θα αντικρούουν η μία την άλλη, κι αυτό γιατί, ο συγγραφέας έχει κάνει λάθος. Αλλά συχνά οι διαφορές δεν είναι καθόλου αντίθετες μεταξύ τους. Να θυμάσαι πάντα ότι το μοντέλο που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας αναπόφευκτα –συνειδητά ή όχι- επηρεάζει τα συμπεράσματά του. Για παράδειγμα, πολλά από αυτά που μας λένε τα κείμενα για την ιδιοσυγκρασία είναι γραμμένα από την άποψη της ιατρικής, δηλαδή μιλάνε για παθολογικές περιπτώσεις. Ένας συγγραφέας που βασίζει την ιδιοσυγκρασιακή ανάλυση σ’ αυτό το μοντέλο, συχνά θα απέχει απ’ όσα σου λέω. Στο βαθμό που και οι δυο ξέρουμε γιατί συζητάμε, η διαφορά θα βρίσκεται σε εξωτερικά χαρακτηριστικά κυρίως, παρά σε θεμελιώδεις ιδιότητες, αλλά επειδή τελικά οι περιγραφές γίνονται με τα εξωτερικά χαρακτηριστικά, είναι πιθανό αυτό να φαίνεται αντιφατικό.

»Δεν κάνω ιατρική προσέγγιση, αγόρι μου. Το μοντέλο μου είναι ξεκάθαρο. Θέλω ένα σύστημα που να χωρίζει τους ανθρώπους σε τέσσερις κατηγορίες:

Εκείνοι που πράττουν – οι χολερικοί

Εκείνοι που σκέφτονται – οι αιματώδεις

Εκείνοι που θέλουν να έχουν και να κρατούν – οι μελαγχολικοί

Εκείνοι που θέλουν να αισθάνονται – οι φλεγματικοί.

― Σωστά. Αλλά η ιδιοσυγκρασία συνδέεται με την εμφάνιση, όπως στον πίνακα του Μπος;

Ιδιοσυγκρασία και εμφάνιση

― Ναι, πράγματι. Υπάρχει η πολύ δημοφιλής ιδέα ότι μπορείς να αναγνωρίσεις το ζώδιο όπου βρίσκεται ο Ήλιος από την εμφάνιση. Βεβαίως – μετά από δώδεκα προσπάθειες. Αλλά η ιδιοσυγκρασία είναι ανιχνεύσιμη, ιδιαίτερα αν είναι εξαιρετικά τονισμένη. Σε περισσότερο ισορροπημένους τύπους με το ζεστό, κρύο, υγρό και ξηρό, λίγο ή πολύ σε ίσο βαθμό, η ανίχνευση από την εμφάνιση της ιδιοσυγκρασίας είναι πολύ πιο δύσκολη. Όταν όμως Chaucer έλεγε ότι κάποιος είναι χολερικός, δεν μιλούσε στους αναγνώστες του μόνο για τον χαρακτήρα, αλλά τους έδινε και ένα πρόχειρο σκίτσο του πώς έμοιαζε. Ένας τρόπος να βγάλει γέλιο ο δραματουργός ήταν να έχει κάποιον, που η εμφάνισή του να είναι τελείως διαφορετική από τους τρόπους του. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός στην ανάλυση της ιδιοσυγκρασίας για να το βρει αυτό αστείο. Είμαι σίγουρος ότι το έχεις δει χιλιάδες φορές.

― Ο τύπος που είναι τελείως σπασίκλας να παίζει τον σκληρό…

― Ή ο σκληρός να παριστάνει το σπασίκλα. Λοιπόν γενικά, ο αιματώδης είναι τύπος ψηλότερος ή κοντύτερος;

― Ψηλότερος.

― Ναι, ψηλότερος. Οι τύποι του αέρα θέλουν να πάνε ψηλά. Μάλλον χοντρός ή μάλλον λεπτός;

― Μάλλον λεπτός.

― Ναι, οι αιματώδεις βρίσκονται μέσα στο κεφάλι τους, δεν τους νοιάζει τι υπάρχει για φαγητό, είναι ευτυχείς να σκέπτονται. Όπως θα έχεις παρατηρήσει, δεν είμαι τέτοιος τύπος.

Σίγουρα ο θείος μου δεν ήταν ευχαριστημένος μόνο να σκέφτεται, όταν υπήρχε φαγητό τριγύρω.

«Έτσι, ο χολερικός τύπος», είπα, «θα πρέπει να είναι κοντόχοντρος σαν μολοσσός;»

― Ακριβώς. Φτιαγμένος για δράση. Σκέψου πώς οι αμερικανοί στρατιώτες τόνιζαν αυτήν την εμφάνιση με το περίεργο κούρεμα που είχαν. Δεν είμαι σίγουρος ότι τους έκανε να φαίνονται περισσότερο χολερικοί και πολεμιστές απ’ ό,τι οι ιππείς του βασιλιά Καρόλου της Αγγλίας, αλλά αυτό επεδίωκαν. Και τι εμφάνιση νομίζεις θα έχει κάποιος μελαγχολικός;

― Είναι αγρότης. Γεροδεμένος, νομίζω, και αργός στην κίνηση.

― Ναι. Αν και η ιδιοσυγκρασία είναι κρύο και ξηρό, που θα ταίριαζε επίσης στη λιγνή, ξερακιανή εμφάνιση, ιδιαίτερα σε μεγαλύτερες ηλικίες –όπως ο μελαγχολικός στο έργο του Μπος.

― Άρα ο φλεγματικός θα είναι σαν τον Μπαλού τον αρκούδο, μαλακός και παχουλός. Όπως ο φλεγματικός στον ίδιο πίνακα.

― Ναι. Ποιες είναι άλλωστε οι συνέπειες όλων των πραγμάτων που σε κάνουν να νιώθεις καλά; Όπως το υπέροχο τράιφλ με τσέρι της θείας σου, για παράδειγμα.

Άρχισα να αναρωτιέμαι πόσο θα έτρωγε ο άνθρωπος, αλλά ήταν Χριστούγεννα.

― Θα δούμε περισσότερα για το πώς βρίσκουμε την εμφάνιση αργότερα. Για την ώρα, είναι αρκετό να ξέρουμε ότι η ιδιοσυγκρασία λέει πολλά για την εμφάνιση. Όλες οι υπόλοιπες μαρτυρίες για την εμφάνιση θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη την ιδιοσυγκρασία.

Ιδιοσυγκρασία και ιατρική

― Αφού η ιδιοσυγκρασία επηρεάζει την εμφάνιση, θα πρέπει επίσης να λέει πολλά και για το είδος των ασθενειών που πρόκειται ο άνθρωπος να εμφανίσει…

― Βεβαίως! Το πιο σπουδαίο πράγμα που η σύγχρονη ιατρική θα έπρεπε να θυμάται από το ξεχασμένο της παρελθόν, θα ήταν η γνώση της ιδιοσυγκρασίας. Αυτό θα έδειχνε στους γιατρούς, γιατί ένα συγκεκριμένο φάρμακο που μπορεί να είναι αποτελεσματικό, για παράδειγμα, στον χολερικό ασθενή, μπορεί να κάνει ακόμη και κακό στον φλεγματικό ασθενή. Όλοι ξέρουμε ενστικτωδώς ότι η εμφάνιση και οι τρόποι συνδέονται. Βλέπουμε έναν άνθρωπο και ξέρουμε σε γενικές γραμμές τι να περιμένουμε απ’ αυτόν. Η ιδιοσυγκρασία υπάρχει σε αυτό το σημείο, που το σώμα και η συμπεριφορά συνδέονται. Έχει, σαν να λέμε, το ένα πόδι στην ψυχολογία μας και το άλλο στην φυσιολογία μας. Έτσι, η ατομική ισορροπία –δηλαδή η ιδιοσυγκρασία μας- έχει να κάνει με τις ασθένειες που θα πάθουμε. Και γι’ αυτό είναι πολύ σημαντική στην ιατρική αστρολογία.

»Κάθε ιδιοσυγκρασία περιλαμβάνει την πιθανότητα για συγκεκριμένες ασθένειες, ενώ αποκλείει άλλες. Όσο πιο πολύ ισχύει αυτό, τόσο περισσότερο οριακή είναι η ιδιοσυγκρασία. Εάν έχεις μια τέλεια ισορροπημένη ιδιοσυγκρασία, τυχερέ εσύ, μπορεί να πάθεις οτιδήποτε.

»Αν υποθέσουμε ότι έχεις μια εξαιρετικά θερμή ιδιοσυγκρασία. Η ιδιοσυγκρασία σου είναι σαν μια κατσαρόλα με γάλα που βράζει στο μάτι. Εάν είναι αρκετά ζεστό δεν χρειάζεται πολλή θερμότητα για να το κάνει να παραβράσει. Έτσι είναι πιθανό να πάθεις ασθένειες αντίστοιχες του θερμού: δερματικές ασθένειες, καρδιακή προσβολή, πυρετούς και τα όμοια. Μια έντονη ζεστή και ξηρή ιδιοσυγκρασία είναι λιγότερο πιθανό να καταλήξει σε βρογχίτιδα, πλευρίτιδα και άλλα κρύα/υγρά πράγματα, που έχουν σχέση με τη φλεγματική ιδιοσυγκρασία. Και δεν χρειάζεται να σου πω ποιος τύπος έχει περισσότερο σχέση με τα βαριά κρυολογήματα.

»Η ζεστή/υγρή ιδιοσυγκρασία συνδέεται με το αίμα. Τώρα, το αίμα στην παραδοσιακή ιατρική ορολογία δεν είναι ακριβώς το ίδιο, με αυτό που συνήθως ονομάζουμε αίμα, αλλά χοντρικά θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ότι είναι το ίδιο. Έτσι, από τη μια μεριά, περιμένουμε ο αιματώδης να είναι πιο επιρρεπής σε ασθένειες όπως το άσθμα, οι αλλεργίες, οι ενοχλήσεις του νευρικού συστήματος, από την άλλη όμως, υπάρχουν πιθανότητες γι’ αυτό που η αγαπημένη μου γιαγιά ονόμαζε ‘κακό αίμα’. Δηλαδή πολύ λεπτό αίμα που θα μπορούσε να προκαλέσει λευχαιμία ή πολύ παχύ αίμα που μπορεί να οδηγήσει σε θρόμβους και, ως εκ τούτου, ίσως, και σε εγκεφαλικά επεισόδια.

»Ο κρύος/ξηρός τύπος, ο μελαγχολικός, είναι πιθανό να υποφέρει από ακαμψία των αρθρώσεων, για παράδειγμα δυσκολία στην κίνηση, ιδιαίτερα στην άκρα χείρα, δυσκοιλιότητα σε διάφορες διαβαθμίσεις, στο σώμα ή στην ψυχή.

»Τώρα, παιδί μου, θα πρέπει να τονίσω ιδιαίτερα, ότι όλα τα παραπάνω είναι γενικές αρχές, ισχύουν δε με δεδομένο ότι ‘όλες οι άλλες προϋποθέσεις παραμένουν αμετάβλητες’. Υπάρχουν δε πολλά περισσότερα στην ιατρική ανάλυση από αυτό και μόνο.

Ιδιοσυγκρασία και σχέσεις

»Αλλά αρκετά με τα ιατρικά θέματα. Η ιδιοσυγκρασία είναι πολύ σημαντική και με άλλους τρόπους. Υποθέτω ότι θα έχεις δοκιμάσει να κάνεις συναστρία μια-δυο φορές.

Κοκκίνισα. ‘Μια-δυο φορές’ δεν ήταν και τόσο ακριβής περιγραφή. Πόσες φορές δεν είχα συγκρίνει το ωροσκόπιό μου με εκείνο κάποιας κοπέλας; Όχι βέβαια ότι η φοβερή σχέση, που ανακάλυπτα εκεί, έβγαινε και αληθινή. «Χμμ…», συνέχισε. «Βλέπω ότι έχεις. Ο θρίαμβος της ελπίδας ξεπερνά την εμπειρία, αγόρι μου. Με εκπλήσσει πόσες φορές οι άνθρωποι σπαταλούν το χρόνο τους σε πράγματα που επανειλημμένα έχουν δει ότι δεν λειτουργούν».

― Η συναστρία είναι λοιπόν χάσιμο χρόνου, θείε;

― Με τον τρόπο που γίνεται, για τους λόγους για τους οποίους γίνεται, εννοείται. Το να χρησιμοποιείς τη συναστρία για να απαντήσεις στην ερώτηση αν δύο άνθρωποι θα ερωτευθούν ο ένας τον άλλο, αποτελεί λανθασμένη χρήση του πράγματος. Αλλά υπάρχουν κι άλλοι τεχνικοί λόγοι για τους οποίους η συναστρία δεν λειτουργεί. Ένας από αυτούς είναι, ότι δεν λαμβάνει υπόψη την ιδιοσυγκρασία. Υπάρχουν τόσοι λόγοι για να ανάψει η σπίθα ανάμεσα σε δυο ανθρώπους – η αγαπητή σου θεία ανακάλυψε έναν-δυο απ’ αυτούς, μια φορά κι έναν καιρό. Αλλά, αν θες να μάθεις πόσο πιθανό είναι δυο άνθρωποι να μείνουν μαζί, αφού η σπίθα έχει σβήσει, πρέπει να αρχίσεις να ψάχνεις τις ιδιοσυγκρασίες τους.

― Όμοιος στον όμοιο, λοιπόν θείε;

― Έτσι νομίζεις. Αλλά απάντησέ μου σ’ αυτό. Ας υποθέσουμε ότι ένας χολερικός τύπος μπλέκει με έναν άλλον χολερικό. Τι πρόκειται να κάνουν;

― Θα μαλώνουν!

― Βεβαίως. Αυτό κάνουν οι χολερικοί καλύτερα από όλα. Και μπορεί να είναι χρήσιμο, όταν τους οργανώσεις για να πάνε να πολεμήσουν κάποιον άλλον. Αλλά μόλις κερδίσουν τον πόλεμο, τι θα κάνουν; Τι κάνουν οι στρατιώτες, όταν τους άφηνουν μόνους στα στρατόπεδα;

― Μαλώνουν.

― Καυγαδίζουν, ναι. Ή προσπαθούν να ισορροπήσουν όλη αυτή τη ζέστη, σε κάποια παμπ με πολύ κρύο-υγρό υλικό. Το οποίο, βεβαίως, τροφοδοτεί τη φωτιά. Μπορεί να μην είναι φανερό, αλλά υπάρχει στενή σχέση ανάμεσα σε υγρά, όπως ο ωκεανός και το κρασί, με τη φωτιά. Τα υγρά αυτά μπορούν να δείχνουν κρύα και υγρά αλλά έχουν φωτιά μέσα τους.

Άρχισα να σκέφτομαι πώς θα μετακινούσα το μπουκάλι με το κονιάκ, έτσι που να μην το φτάνει.

»Αυτά τα υγρά, το υλικό αυτό για μας είναι φλέγμα, κρύο και υγρό, που είναι και ο λόγος που ο θερμός/ξηρός στρατιώτης θα τα ζητήσει για να πετύχει μια εσωτερική ισορροπία. Αλλά το φλέγμα προέρχεται από τη λέξη φλόγα. Έτσι αν και είναι νερό –ή κρασί, περίπου το ίδιο άλλωστε- για μας τους αστρολόγους προέρχεται από τη φλόγα. Η φωτιά φτιάχνει φλέγμα.

Θα πρέπει να φαινόμουν τουλάχιστον τόσο μπερδεμένος όσο αισθανόμουν. Τον είχα χάσει τελείως. «Σκέψου», άρχισε να εξηγεί. «Τι συμβαίνει όταν φας πολύ τσίλι; Ξαφνικά παράγεται μέσα σου πολύ φλέγμα, για να το ισορροπήσει. Τι συμβαίνει, όταν κάψεις το δάχτυλό σου; Κάνεις μια μικρή άσπρη φούσκα γεμάτη φλέγμα. Ή σκέψου τη Δημιουργία με τα τέσσερα στοιχεία: πώς η θερμότητα του Θείου, λάμποντας επάνω στο κρύο/ξηρό της γης, προκάλεσαν την παραγωγή υγρασίας».

― Κατάλαβα, θείε. Καταναλώνουν αυτό το κρύο/υγρό υλικό, αλλά εξαιτίας της φωτιάς, απλώς μαλώνουν περισσότερο.

― Σωστά. Έτσι, αν ένας χολερικός συνδεθεί με έναν άλλον χολερικό, θα υπάρξουν προβλήματα. Θα είναι καλά, όταν έχουν κοινό στόχο κάποιον άλλον, αλλά όταν αυτό εκλείψει θα μαλώσουν μεταξύ τους.

»Κι αν ένας αιματώδης βρεθεί με έναν άλλον αιματώδη;

― Πολλά λόγια;

― Ναι! ‘Ποιος θα τηλεφωνήσει για ντιλίβερι;’ ‘Δεν ξέρω. Ας το συζητήσουμε κανένα εξάρι ώρες πρώτα’ Μέχρι τότε θα έχουν πεθάνει της πείνας και οι δυο.

― Κι αν βάλεις δύο μελαγχολικούς μαζί, θείε, τι θα γίνει; Δεν ξέρω τι να πω πάνω σ’ αυτό.

― Πράγματι. Όχι πολλά! Θα βαριούνται ο ένας τον άλλο έως θανάτου. Αυτός κάθεται στην μια άκρη του τραπεζιού τέσσερα χρόνια, κι εκείνη στην άλλη άκρη για τέσσερα χρόνια, και δεν έχουν ανταλλάξει ούτε κουβέντα. Που και που ένα αεράκι μπαίνει στο σπίτι και παρασύρει λίγη από τη σκόνη που τους έχει σκεπάσει.

― Και δύο φλεγματικοί μαζί;

― Δεν υπάρχει αρκετό κρασί σε όλο τον κόσμο! Μια άγρια πλημμύρα επιθυμιών, που βυθίζεται στην έλλειψη ενέργειας. Έτσι συμβαίνει με όλους τους τέσσερις τύπους, όταν ζευγαρώνουν με το δικό τους είδος, δεν κρατά πολύ.

― Μιλάς για ισορροπία, θείε. Μπορούν να ταιριάξουν με τον αντίθετό τους τύπο – αυτό θα ήταν η τέλεια ισορροπία.

― Έτσι φαίνεται. Και είναι καλή πρόταση, παιδί μου. Αρχίζεις και καταλαβαίνεις. Αλλά δεν αυτός ο τρόπος που λειτουργεί στην πράξη. Ένας μελαγχολικός τα βρίσκει με έναν αιματώδη. Το κρύο και ξηρό του μελαγχολικού θα μπορούσε να εξισορροπήσει το ζεστό και υγρό του αιματώδους και να υπάρχει μια πολύ ωραία σχέση που να καλύπτει και τα τέσσερα στοιχεία: ζεστό, κρύο, υγρό και ξηρό. Αλλά για φαντάσου. Ο μελαγχολικός αγρότης, έξω στους αγρούς, μέχρι το γόνατο στην κοπριά, ατενίζει το ηλιοβασίλεμα με έναν γαλήνιο, στοχαστικό μορφασμό στο πρόσωπο – ευτυχής. Και ξαφνικά εμφανίζεται ένας παρφουμαρισμένος μικρός γραφέας aπό το δημαρχείο, με έναν υπολογιστή στο ένα χέρι κι ένα βιβλίο με κανόνες στο άλλο, που θέλει να προσθέσει κάθε κόκκο σταριού στο χωράφι, να τον διαιρέσει με τον αριθμό των γουρουνιών και μετά να αφαιρέσει από αυτό που θα βρει τον αριθμό που αρχικά είχε σκεφτεί. Τι θα συμβεί; Κοιτάνε ο ένας τον άλλον χωρίς να καταλαβαίνουν. Ο αγρότης σκέφτεται ‘Γιατί αυτός ο τρελός θέλει να αθροίσει τους σπόρους μου και να τους διαιρέσει με τον αριθμό των γουρουνιών;’ Και ο γραφέας σκέφτεται ‘Γιατί αυτός ο τρελός στέκεται μέσα στην κοπριά;’ Πλήρης ασυνεννοησία.

― Επομένως, το να είναι δυο άνθρωποι το ίδιο, δεν λειτουργεί στη σχέση. Όμοια δεν λειτουργεί, όταν είναι το ακριβώς το αντίθετο. Τι γίνεται αν είναι κατά το ήμισυ το ίδιο;

― Μάλιστα. Διευκρινίζω ότι μιλάμε για βασικές αρχές εδώ. Κανένας δεν είναι απόλυτα χολερικός ή απόλυτα μελαγχολικός. Όλοι μας έχουμε κάτι και από τους τέσσερις τύπους, αλλιώς δεν θα είμαστε άνθρωποι. Αλλά όσο περισσότερο κανείς ακολουθεί τη φύση ενός μόνο ιδιοσυγκρασιακού τύπου, τόσο περισσότερα προβλήματα θα έχει. Για ένα μακροχρόνιο δεσμό θα είχε περισσότερο νόημα, κατ’ αρχήν, ένα άτομο κρύο/ξηρό να ενωθεί με κάποιον, ο οποίος είναι κρύος/υγρός ή ζεστός/ξηρός. Αυτό σημαίνει ότι θα έχουν ένα στοιχείο κοινό –αρκετό για να καταλαβαίνει ο ένας τον άλλον- και ένα στοιχείο διαφορετικό, ώστε να μην αναπαράγουν ο ένας τον άλλον. Να θυμάσαι, παιδί μου, το νόημα της σχέσης δεν είναι να είναι ο ένας αντίγραφο του άλλου, αν και μπορεί να φαίνεται δελεαστικό μερικές φορές.

Τον κοίταξα και μετά κοίταξα τη θεία μου. Όχι, σίγουρα η σχέση τους δεν βασιζόταν σ’ αυτό.

― Θα σου διηγηθώ μια ιστορία. Δείχνει τη δύναμη που μας ωθεί να επιτύχουμε ισορροπία μέσα μας. Έχεις ακούσει πιθανόν για τον Βίλχεμ Ράιχ. Ήταν μεγάλο όνομα όταν ήμουν νέος. Γεννήθηκε σε μια φάρμα στην Αυστρία. Δεν ξέρω τίποτε για το γενέθλιο ωροσκόπιο του πατέρα του, αλλά από περιγραφές της νεότητας του Ράιχ, ήταν φανερά χολερικός.

Το διέκοψα. «Δεν θα ’πρεπε να είναι μελαγχολικός, αφού ήταν αγρότης;»

― Σίγουρα θα μπορούσε αλλά δεν ήταν. Η αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι δεν ακολουθούν το επάγγελμα που ταιριάζει στον τύπο τους. Ο κόσμος θα ήταν ευτυχέστερος, αν ήταν έτσι. Κυβερνούσε τη φάρμα με σιδερένια πυγμή. Οι άνθρωποι που εργάζονταν εκεί ζούσαν με το φόβο του.

»Μια ημέρα, όταν ο Ράιχ ήταν αρκετά νέος, βρήκε τη μητέρα του στο κρεβάτι με έναν εργάτη της φάρμας. Το σκέφτηκε για δυο βδομάδες και μετά αποφάσισε να το πει στον πατέρα του. Δεν ήταν σοφή η απόφαση. Ο πατέρας του σήκωσε το όπλο και κατεδίωξε τον εργάτη, ενώ η μητέρα πήρε δηλητήριο και πέθανε. Ο πατέρας του συνετρίβη. Σαν ξαφνικά να ήρθε αντιμέτωπος με τις συνέπειες της φύσης του. ‘Κοίτα τι έπαθα που είμαι έτσι! Αυτή η γυναίκα που αγαπώ, η γυναίκα μου, καταστράφηκε, γιατί εγώ είμαι έτσι!’ Κι έτσι αποφάσισε να αυτοκτονήσει.

»Πήρε λοιπόν το όπλο. Φαινόταν ότι είχε ένα ξεκάθαρο τρόπο μπροστά του για να αυτοκτονήσει. Αλλά έπρεπε να πεθάνει με έναν χολερικό τρόπο. Δεν του έκανε το όπλο. Έπρεπε να ικανοποιήσει αυτό, που τον έσπρωχνε μέσα του, να εξισορροπήσει τη υπερβολή της φύσης του. Και τι έκανε, γεμάτος τύψεις, για τις συνέπειες της ζεστής/ξηράς φύσης του; Ήταν καταχείμωνο. Μπήκε σε μια παγωμένη λιμνούλα μέχρι τη μέση. Έμεινε εκεί ώρες πολλές, ελπίζοντας να πάθει φυματίωση. Τελικά αρρώστησε, αλλά όχι τόσο που να πεθάνει. Του πήρε τρία χρόνια να πεθάνει από την κρύα/υγρή ασθένεια, που σκόπιμα προκάλεσε, στην απελπισμένη του προσπάθεια να εξισσοροπήσει την ζεστή/ξηρά φύση του. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πόσο βαθιά είναι ριζωμένη η ορμή της φύσης μας μέσα μας.

― Νομίζεις ότι το ότι ήταν αγρότης επιδείνωσε το πρόβλημα με την ιδιοσυγκρασία που είχε;

― Πολύ πιθανό. Το να βρει κανείς μια κατάλληλη διέξοδο για την ιδιοσυγκρασία, είναι ένα συνηθισμένο θέμα συζήτησης στις αστρολογικές συνεδρίες. Το πρόβλημα των χολερικών, όμως, είναι ιδιαίτερο, γιατί δεν μπορούν εύκολα να ενσωματωθούν στη σύγχρονη κοινωνία. Ο χολερικός είναι πολεμιστής, αλλά δεν είναι πλέον αποδεκτό κοινωνικά να λεηλατείς το διπλανό χωριό κάθε φορά που θες να εκτονώσεις ένα κομμάτι της χολερικής σου φύσης. Στη θεωρία θα έπρεπε να ενθαρρύνεται η τακτική αυτή, γιατί κάνει τους χολερικούς ευτυχείς, αποτρέποντας τον καθημερινό μπελά τους. Μόνο, που βεβαίως, όλοι θα προτιμούσαμε να μην είμαστε εμείς το διπλανό χωριό.

»Ο κος Βιργίλιος είπε κάποιες σοφές κουβέντες για την ανατροφή και την αντιμετώπιση των διαφορετικών ιδιοσυγκρασιών. Έχεις διαβάσει τα Γεωργικά;

― Αφορά όλο τεχνικές καλλιέργειας; Όχι, ευχαριστώ!

― Κάτι σου διαφεύγει μάλλον. Γιατί άραγε ένας από τους πλέον διανοούμενους ποιητές, που έγραφε για την πλούσια αστική ελίτ, θα έγραφε ένα βιβλίο για την γεωργία; Πόσα Γεωργικά υπάρχουν;

― Τέσσερα, νομίζω.

― Δεν σου λέει κάτι αυτό; Τι άλλο βρίσκεται στον πυρήνα αυτών των υπέροχων ποιημάτων; Σκέψεις πάνω στην ιδιοσυγκρασία. Υπάρχουν πολλά για να μάθεις εκεί.

 

Μια σύντομη επανεξέταση των τεσσάρων τύπων

― Νομίζω ότι κατάλαβες, παιδί μου. Αλλά ας ανακεφαλαιώσουμε εν συντομία. Το κύριο σημείο είναι ότι οι χολερικοί θέλουν να πράττουν, οι αιματώδεις να σκέφτονται, οι μελαγχολικοί να έχουν και να κρατούν, οι φλεγματικοί να αισθάνονται.

»Τώρα ότι ο William Lilly λέει για τους αιματώδεις ότι είναι χαρούμενοι, ανοιχτόμυαλοι και ανοιχτόκαρδοι, αν το πιστέψεις, μπορεί να πιστέψεις οτιδήποτε. Οι αιματώδεις είναι αποδέκτες αφύσικα θετικών σχολίων. Γιατί;

― Γιατί τα περισσότερα τα γράφουν μόνοι τους;

― Μάλιστα! Τα βιβλία τα γράφουν οι γραφείς. Εάν οι φλεγματικοί αναλάμβαναν ποτέ αυτή τη δουλειά, θα διαβάζαμε γι’ αυτούς πόσο άψογης συμπεριφοράς είναι. Στα καλύτερά τους οι αιματώδεις, ναι, είναι εντάξει, η ποιότητα του Δία στην ανθρώπινη φύση -όπως λέει ο Lilly. Είναι ευπρεπείς, συμπεριφέρονται, όπως ένας άνθρωπος θα έπρεπε να φέρεται. Αλλά εξαιτίας του ότι ο αιματώδης συγκεντρώνεται στο μυαλό του, μπορεί τελείως να αποσχιστεί από όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα. Είμαι σίγουρος ότι αν ήθελε κάποιος να προσλάβει προσωπικό για το εργαστήριο πειραματισμού στα ζώα, θα παρατηρούσε, ανάμεσα στους υποψήφιους, ένα μεγαλύτερο από το αναμενόμενο ποσοστό αιματώδους τύπου ατόμων. Και υπάρχει περίπτωση ο αιμάτωδης τύπος να λειτουργεί με περισσότερο σκληρό τρόπο απ’ ότι ο γραφειοκρατικός μηχανισμός σε κάποιες περιπτώσεις.

»Το σημαντικότερο πράγμα με τον αιματώδη τύπο δεν είναι αν είναι καλός ή κακός, αλλά εάν προσεγγίζει τον κόσμο με το μυαλό του, ανεξάρτητα από το αν αυτό το μυαλό λειτουργεί ορθά.

»Ο Lilly περιγράφει τους χολερικούς σαν θυμωμένους, εριστικούς, φιλόδοξους, αντάρτες, που αλλάζουν γνώμη συνέχεια. Γενικά ταραχοποιούς. Γιατί νομίζεις ότι αλλάζουν συνέχεια γνώμη;

― Δεν ξέρω, θείε. Ίσως γιατί είναι τόσο πρόθυμοι για δράση;

― Ναι. Είναι το αποτέλεσμα της ορμής τους για δράση. Αν είσαι χολερικός, δεν μπορείς να μείνεις ακίνητος. Πρέπει κάτι να κάνεις συνέχεια. Οι πολεμιστές μπορεί να κατακτήσουν τη χώρα, αλλά δεν γίνονται σωστοί διοικητές, αφού την κατακτήσουν. Αυτό που θέλουν να κάνουν είναι να πάνε να κατακτήσουν την επόμενη χώρα και να προξενήσουν νέα προβλήματα.

»Οι μελαγχολικοί, πάλι, είναι πολύ αργοί στις αποφάσεις. Σαν τον πιο φημισμένο από τους μελαγχολικούς, τον Άμλετ. Πολύ αργός στις αποφάσεις. Είναι δόλιοι, λέει ο Lilly. Γιατί;

― Έχει να κάνει με το ότι θέλουν να έχουν και να κρατούν;

― Ναι, γιατί υπολογίζουν το χρήμα πολύ. Αν εκτιμάς το χρήμα περισσότερο από τα συναισθήματα κάποιου άλλου, μπορείς εύκολα να τον εξαπατήσεις. Βέβαια δεν είναι όλοι οι μελαγχολικοί καταχραστές, όπως ούτε όλοι οι χολερικοί χούλιγκαν. Είναι κρυψίνοες και φοβισμένοι. Γιατί;

― Α, ξέρω! Αν απελπισμένα επιθυμείς να έχεις και να κρατάς, πάντα θα φοβάσαι μη σου πάρουν αυτό που έχεις.

― Ακριβώς! Μετά ο Lilly λέει ότι οι φλεγματικοί είναι δειλοί και υποταγμένοι. Βαριούνται και είναι τεμπέληδες στη δουλειά τους. Το στοιχείο τους είναι ‘θέλω να αισθάνομαι’. Αλλά όχι απαραίτητα ‘θέλω να αισθάνομαι καλά’. Αν δεν υπάρχει κάτι καλό να αισθάνονται, βολεύονται και με κάτι κακό – φτάνει να υπάρχει κάτι να αισθάνονται. Έτσι ο φλεγματικός είναι σκέτο μελόδραμα, γιατί πάνω απ’ όλα θέλει να νιώθει. Χάνονται αν δεν υπάρχει φυσική ή συγκινησιακή αίσθηση.

Έγνεψα ότι καταλάβαινα.

― Τώρα μπορούμε να προχωρήσουμε στον υπολογισμό της ιδιοσυγκρασίας. Αλλά πριν το κάνουμε, απάντησέ μου σε 4 ερωτήσεις.

  • Φαντάσου ότι είσαι πωλητής αυτοκινήτων και ο κος και η κα Χολερικοί έρχονται στην έκθεσή σου. Τι θα πεις για να τους πείσεις;
  • Κι αν είναι ο κος και η κα Αιματώδεις;
  • Ή ο κος και η κα Φλεγματικοί;
  • Ή ο κος και η κα Μελαγχολικοί;